ποτ-πουρί

μικρά δείγματα από το σερφάρισμα στο ιντερνετ σήμερα:

1) από το vinephilosophy του Χρήστου Μαυράκη

Proof Google is God! (κάντε κλικ εδώ!)

η ΔΕΗ, οι γερμανοί και ο λιθάνθρακας

—

2) το νέο site του φίλου dimhap (η αλλαγή έγινε και στο blogorama δίπλα)

—

3) η αγαπημένη μου σελίδα στη wikipedia: purple!!!!

—

4)οι dramatic sin (εύγε τα παιδιά!)

c’est tout! (ομιλώ και την γαλλικήν, άτσα!)

επίκαιρα και μη

γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει;;; γιατί τίποτα δεν ταράζει τη ρουτίνα μας…

——–

η ακρίβεια και οι άνοδοι των τιμών συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τους καταναλωτές

παρεπιπτόντως, η δήλωση του κ.Φώλια περί τανγκό αγοράς και καταναλωτών είναι σωστή, διοτί κυρία/ιε μου όταν πας στο σουπερ-μάρκετ και δεν επιστρέφεις πλέον κεφάτη, φταις κι εσύ που δεν προγραμματίζεις, δεν τσεκάρεις τις τιμές, παίρνεις ότι σου γυαλίσει στο μάτι και κρίνεις από τη μάρκα και το σετ πετσέτες που έχει δώρο…

——–

τα Σκόπια και το θέμα της ονομασίας του ταλαίπωρου γείτονα επανήλθαν στο προσκήνιο

το 1992 είχα επισκεφθεί το Λονδίνο και σε μια πιτσαρία η σερβιτόρα ενδιαφέρθηκε να μάθει την καταγωγή μας. Όταν της είπαμε ότι είμαστε από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από τη Δράμα αναφώνησε όλο (καθόλου προσποιητή) χαρά “κι εγώ από την Μακεδονία είμαι!!! εννοώντας την FYROM. για πάνω από 60 χρόνια οι άνθρωποι της χώρας αυτής γεννιούνται και μεγαλώνουν σ’αυτή που τους μαθαίνουν ότι λέγεται μακεδονία. Δεν απόρησα στο ελάχιστο όταν είδα τους νεαρούς σκοπιανούς να διαδηλώνουν έξω από την πρεσβεία. Νοιώθουν ότι τους αναγκάζουν να εγκαταλείψουν την εθνική τους ταυτότητα, πάνω που την απέκτησαν και αισθάνθηκαν άνετα μέσα σ’ενα τέτοιο πλαίσιο..μήπως οι “ελληνάρες” αλλά και άλλοι δεν θα κάνανε κάτι αντίστοιχο;; και δεν μπορώ να ακούω π@π@ριες περί αρχαίας ελλάδας και μεγάλου αλέξανδρου γιατί μιλάμε για 3+ φυλές που ζούσαν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο με αυτό που τώρα λέγεται ελλάδα και για τον πιο ηπαρμένο και βίαιο κατακτητή της αρχαιότητας (αντε να βάλω και τον Cheng Jisihan για να μην αγνοήσουμε την ανατολή).

——–

άλλη μια ανεξαρτητοποίηση, αυτή του Κοσόβου, γιορτάστηκε με αμερικανικές σημαίες ανά χείρας και αλαλαγμούς τύπου Braveheart (φριιιιιντομ). Συγνώμη, αλλά όπου βλέπω να μπλέκονται αμερικάνοι δεν πιστεύω ότι θα υπάρχει αίσιο τέλος… αν είναι να λειτουργήσουμε έτσι και με αφορμή και τα παραπάνω να το γυρίσουμε στο στυλ πόλεις-κράτη (ή έστω περιφέρειες) και μετά θα σου πω εγώ για τα κρητικά γλέντια εκεί κάτω και για το μίνι τουρκικό προτεκτοράτο της Θράκης. και για αποφυγή παρεξηγήσεων: λατρεύω την Κρήτη, με φιλοξένησε 5 χρόνια και καμία ανάγκη δεν έχει την ηπειρωτική ελλάδα (μαγκιά της) μέχρι και δική της αρχιεπισκοπή έχει… και όσον αφορά τους μουσουλμάνους της Θράκης, αν το κράτος φρόντιζε να τους αντιμετωπίζει ως ίσους πολίτες αυτής της χώρας (και δεν μιλώ για τα προνόμια της εισόδου στα πανεπιστήμια αλλά για τις μπάρες που απαγόρευαν την είσοδο στην περιοχή και τον στρατό που ήλεγχε τα πάντα μέχρι πριν λίγα χρόνια) τότε κι αυτοί δεν πιστεύω ότι θα στρέφονταν προς τη γείτονα χώρα στέλνοντας τα παιδιά τους να σπουδάσουν εκεί και να ισχυροποιούν τους δεσμούς τους με κάθε άλλο τρόπο.

——-

η ζαχοπουλιάδα καλά κρατεί και το show συνεχίζεται.. no comments γιατί απλά τα λόγια είναι περιττά.

——-

οι ηλιόλουστες μέρες μας κάνουν να ονειρευόμαστε από τώρα το καλοκαίρι…σαμοθράκη, θα σου ‘ρθω

——-

προσωπικά, χαμογελώ γιατί σε βλέπω να μου γελάς…

αποκλεισμός και παράκρουση

και έρχεται ο βοριάς και ο χιονιάς και ο Αυτιάς… Σας χιλιοπαρακαλώ καλά μου κανάλια! συγκρατηθείτε λίγο γιατί εμείς εδώ χιόνι δεν έχουμε, σύννεφα δεν έχουμε, μόνο ένα να-μην-το-πω-κρύο και ο παππούς που ξημεροβραδιάζεται μπροστά στην τηλεοράση έχει αρχίσει να υποπτεύεται ότι όταν τον βάλανε στο αεροπλάνο από Αθήνα, προσγειώθηκε στις Μπαχάμες.. ζητάει κοκτείλ σε ανανά και παραλία για να πειστεί για το αντίθετο…ευτυχώς που τηλεφωνεί και η κόρη του από Αθήνα (του δίνει τις συντεταγμένες από το GPS) για να ξέρει ο παππούς που βρίσκεται σε περίπτωση που αποκλειστεί..

καπνομάγαζο χτες… (ή τι άθλιο κοινό που είστε!)

…και πήγα χτες στο καπνομάγαζο..και είδα και άκουσα τον Φάμελλο, τον Δρογώση και τον Στρατή.

και μου άρεσαν πολύ! πάρα πολύ θα έλεγα… και για μία ακόμα φορά “τα πήρα” με τον κόσμο της Δράμας, Καβάλας και περιχώρων που πηγαίνει σ’αυτές τις περιστάσεις όχι για να ακούσει και να ευχαριστηθεί αλλά για συζητήσει σε τόνο που να υπερβαίνει αυτόν της μουσικής ότι μλκ του έρθει στο κεφάλι!

(<–) Τα παιδιά κάναν ότι καλύτερο μπορούσαν… αλλά όταν βλέπεις ότι ο άλλος από κάτω (στην καλύτερη ) αδιαφορεί, ξενερώνεις, όχι? το καλύτερο ήταν το ανύπαρκτο χειροκρότημα στο τέλος κάθε κομματιού…ΈΛΕΟΣ! εντάξει δεν λέω, η δραμαμίνη είναι τα γνωστά παιδιά της Δράμας αλλά δεν συγκρίνονται ανόμοια πράγματα!

όπως και στους μίκρο, προσπάθησα να μην αφήσω να μ’επηρεάζουν αυτά τα γεγονότα…Απλώς θα συνεχίσω να ονειρεύομαι την βραδιά που το κοινό θα είναι εκεί για την μουσική και όχι για το φαίνεσθαι…

Highlight της βραδιάς;; στο ενδιάμεσο δύο κομματιών ένας τυπάς ακούγεται: “διάλειμμα δεν κάνετε εσείς;;;”

ΟΧΙ ρε μαλάκα! Διάλειμμα κάνει ο ανύπαρκτος εγκέφαλος σου!!!! Αει σιχτίρ!

(Τελικά ίσως μ’επηρέασε λίγο…)

bleeding love

εντάξει σταυρώστε με (που λέει και ένα γνωστό τσακνοκούδουνο) αλλά ως δίδυμος δεν μπορώ να μείνω σε μία άποψη.. ένα ποπ, μελιστάλαχτο κομμάτι λοιπόν που όμως κάτι λέει…(και η κοπελιά απ’ότι φαίνεται έχει potential)

Leona Lewis – Bleeding Love

Closed off from love
I didn’t need the pain
Once or twice was enough
And it was all in vain
Time starts to pass
Before you know it you’re frozen

But something happened
For the very first time with you
My heart melts into the ground
Found something true
And everyone’s looking round
Thinking I’m going crazy

But I don’t care what they say
I’m in love with you
They try to pull me away
But they don’t know the truth
My heart’s crippled by the vein
That I keep on closing
You cut me open and I

Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
I keep bleeding
I keep, keep bleeding love
Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
You cut me open

Trying hard not to hear
But they talk so loud
Their piercing sounds fill my ears
Try to fill me with doubt
Yet I know that the goal
Is to keep me from falling

But nothing’s greater
Than the rush that comes with your embrace
And in this world of loneliness
I see your face
Yet everyone around me
Thinks that I’m going crazy, maybe, maybe

But I don’t care what they say
I’m in love with you
They try to pull me away
But they don’t know the truth
My heart’s crippled by the vein
That I keep on closing
You cut me open and I

Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
I keep bleeding
I keep, keep bleeding love
Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
You cut me open

And it’s draining all of me
Oh they find it hard to believe
I’ll be wearing these scars
For everyone to see

I don’t care what they say
I’m in love with you
They try to pull me away
But they don’t know the truth
My heart’s crippled by the vein
That I keep on closing
You cut me open and I

Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
I keep bleeding
I keep, keep bleeding love
Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
You cut me open and I

Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
I keep bleeding
I keep, keep bleeding love
Keep bleeding
Keep, keep bleeding love
You cut me open and I
Keep bleeding
Keep, keep bleeding love

keep loving…

αγάπη είναι..

(στα χρόνια μου… οι εποχές έχουν αλλάξει)

Δημοτικό

στην Α’ δημοτικού: α-γ-α-π-ή (έχεις μάθει τα γράμματα αλλά όχι τους τόνους)

στην Β’ δημοτικού: αγάπη (έχεις μάθει και τα γράμματα και τους τόνους)

στην Γ’ -Δ’ δημοτικού: ξεκινάς ν’ ασχολείσαι με αγγλικά, ωδείο, βόλευ..που μυαλό γι’αγάπη (ωστόσο βλέπεις “το μικρό σπίτι στο λιβάδι” και κάτι καταλαβαίνεις ότι παίζει με την Λώρα και τον Αλμάντζο Τζειμς Γουάλντερ)

στην Ε’-ΣΤ’ δημοτικού: Ο Γιώργος αγαπάει τη Σοφία = όταν μεγαλώσουμε θα σε παντρευτώ αλλά προς το παρόν σου κρατάω το χέρι στο διάλειμμα.Αν εσύ δεν μ’αγαπάς σου τραβάω τα μαλλιά στην ώρα του μαθήματος για να με προσέξεις..

Γυμνάσιο

στην Α’ γυμνασίου: τον Θάνο τον αγαπάει η Μαρία από το Α1, η Γεωργία από το Α2, η Τούλα από το Α3 και οι αποβολές. (Ο Θάνος είναι το ωραίο και κακό παιδί του Γ4)

στην Β’ γυμνασίου: η Φανή αγαπάει τον Δημήτρη, τον Αλέξη, τον Λευτέρη (όλους μαζί ταυτόχρονα ή με τη σειρά). (ο Δημήτρης, ο Αλέξης και ο Λευτέρης είναι στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου και πιθανώς κολλητοί)

στην Γ’ γυμνασίου: η Μαρία (αυτή του Α1 που τώρα είναι Γ1) αγαπάει τον Σταύρο και το Σάββατο το βράδυ πηγαίνουν μαζί στην καφετέρια.

Λύκειο

στην Α’ λυκείου: ο Σταύρος άλλαξε λύκειο και τώρα “γουστάρει” εκείνη την τύπισσα από το Α3 που λένε ότι είναι “προχωρημένη”… η Μαρία πάλι, γίνεται κολλητή με την Γεωργία και την Σοφία και χαζογελούν με τους τρεις μπασκετμπολίστες (που εξακολουθούν να είναι κολλητοί)

στην Β’ λυκείου: η Βάλια είναι το “πουτανάκι” του σχολείου (γιατί καπνίζει, της αρέσει ο μαθηματικός και του τα ρίχνει και το Σάββατο είναι έξω μέχρι και μετά τις δώδεκα…+ δεν είναι καλή μαθήτρια) κοπέλες κι αγόρια ασχολούνται με σπυράκια και βιβλία, ενίοτε “τα φτιάχνουν” και “τα χαλάνε” αλλά υπάρχουν και “τα ζευγάρια” που είναι μαζί από πέρυσι (ουάου!!!)

στην Γ’ λυκείου: ο Σταύρος με την “τύπισσα” “το κάνουν” στην πενταήμερη. η Μαρία τα φτιάχνει με τον Δημήτρη (τον μπασκετμπολίστα) και ο Λευτέρης ανακαλύπτει (αυτό που υποψιαζόταν από καιρό) ότι γουστάρει τον Αλέξη…

Πανεπιστήμιο

Α’-Β’-Γ’-Δ’-…έτος : πολύ σέξ, λίγη αγάπη και πολύ σεξ. Οι προτιμήσεις περιστρέφονται γύρω από τα κοινά γούστα στη μουσική, στο ντύσιμο, στη διασκέδαση, στη σχολή (π.χ. δεν βγάζεις άκρη με ηλεκτρολόγους μηχανικούς) και άλλα ανατομικής φύσεως που η αριστοκρατική ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να αναφέρω…

Στην μετά εποχή

Από ένα σημείο και μετά αναρωτιέσαι αν υπάρχει, που είναι και αν θα την βρεις.. Είδωμεν!

Να σημειώσω ότι αυτή είναι η μια και μοναδική συνεισφορά μου στην αυριανή μέρα. Επίσης οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι καθαρά τυχαία και όχι προμελετημένη. (χιχι)

true (?) beauty..

είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει αλλάξει ριζικά η αντίληψη του τι είναι ομορφιά…

παγκοσμίως έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες να ανατραπούν τα ανορεξικά πρότυπα που κυριαρχούν στις πασαρέλες των μεγάλων οίκων μόδας (ύψος 1.80-κιλά <50) αλλά βελτίωση δεν υπάρχει…

ωραία, ε;

breathless

δυστυχώς δεν υπάρχει clipακι αλλά η φωνή του και μόνο αρκεί… (Ο Dan Wilson είναι των Semisonic, “secret smile”, “closing time”, μπλα μπλα)..Το κομμάτι είναι από το πρώτο προσωπικό άλμπουμ “Free Life”.

I’m hunting shadows in the dark
And steaming jungles of the world,
Either to kill or to be killed,
By creatures never named or heard,

I’m lifting wishes to the stars,
The gleaming satellites of time,
Orbiting circles overhead
To futures when your love is mine,

But you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it’s gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind,
And I’ve been dreaming of revenge,
To make you love me more than even you can try,
All words converge to where you are,
If I follow I will surely find
The horse is gone, the fire’s still warm
You’ve moved on a hour before,
You like to keep me just one step behind,

You were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it’s gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Breathless…

Yeah, you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it’s gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Restless when it’s gone,
Breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Breathless…

Αγαπητέ κ.Δήμαρχε..

θέλω να μου λύσετε κάποιες απορίες σχετικά με όσα (δεν) γίνονται στην πόλη μας (για διευκόλυνση σας παραθέτω και κάποιες εναλλακτικές απαντήσεις):

1) Η επέκταση των πεζοδρομίων με ποια κριτήρια κρίθηκε απαραίτητη;;

α) την επέκταση τραπεζιών και καρεκλών των καφετεριών;

β) την αύξηση (αν πάει κι άλλο) της κυκλοφοριακής συμφόρησης με το στένεμα των δρόμων;

γ) την μείωση των θέσεων πάρκινγκ ώστε να παρκάρουμε στο Carrefour για να κατεβούμε στο κέντρο;

δ) την απορρόφηση κονδυλίων που για αλλού προορίζονται και αλλού πέφτουν (τσέπες, λογαριασμούς κλπ.);

ε) όλα τα παραπάνω (οφ δε ρεκορντ) και τίποτα από αυτά (επίσημα);

2) (Βαθιά ανάσα γιατί το ζήτημα πληγώνει…) Πρόγραμμα ανακύκλωσης η Δράμα θα αποκτήσει;;; Ή περιμένουμε να συστήσει κανένας “κουμπάρος” ιδιωτική εταιρία και με (α)διαφανείς διαδικασίες να αναθέσουμε το έργο;;

Απ’οσο γνωρίζω σε πολλές πόλεις της Ελλάδας (π.χ. Λαμία) υλοποιούνται προγράμματα ανακύκλωσης, ο Δήμος έχει τοποθετήσει κάδους σε διάφορα σημεία της πόλης και ο κόσμος ακολουθεί… ‘Η περιμένουμε ν’ανοίξει και ΑΒ Βασιλόπουλος για να ευαισθητοποιηθούμε λίγο;

3) Αντί να μετράτε γλυφιτζούρια (αξιόπιστη μέθοδος υπολογισμού επισκεπτών της Ονειρούπολης) και να χτίζετε παράνομα σπιτάκια στον Κήπο γιατί δεν αντιγράφουμε (για καλό σκοπό) τις ενέργειες άλλων Δήμων (π.χ. Τρίκαλα) που δημιούργησαν πρόγραμμα αντικατάστασης των κεραιών στις πολυκατοικίες για “να κοιτάς από ψηλά, να μοιάζει η πόλη ζωγραφιά”;;; καλά εντάξει, ζωγραφιά δεν θα μοιάζει (ειδικά μόλις τελειώσει και το νέο Δημαρχείο, αυτοί οι τόνοι μπετόν που ρίχνονται στο Διοικητήριο (άλλη ομορφιά αυτό!) δίπλα) αλλά τουλάχιστον θα βελτιωθεί αισθητά η εικόνα της.

Αυτά προς το παρόν (μη σας ζορίσω κιόλας)…

Θα επανέλθω όμως…

Πίσω από τις λέξεις..

…βγήκε ο Αλέξης! Τσίπρας λοιπόν και με γειά!

Η μαμά μου κατέβασε κάτι μούτρα και μονολογούσε “Μα,τον Τσίπρα??” (προφανώς, δεν της άρεσε…)

Εμένα πάλι με έχει αφήσει διχασμένη, όχι τόσο η εκλογή του που την περίμενα, όσο ο ίδιος ο κ.Τσίπρας.

Από τη μια χαίρομαι που βλέπω ένα νέο άνθρωπο (και το “νέος” δεν αναφέρεται μόνο στο ηλικιακό θέμα αλλά και στις ιδέες που πιθανώς κουβαλάει στο μυαλό του-γιατί όπως και να το κάνεις αλλιώς σκέφτεσαι στα 30s και αλλιώς στα 50+ (ηλικίες της πλειοψηφίας των πολιτικών)νομίζω πολύ τράβηξε η παρένθεση,την κλείνω τώρα) να φτάνει σε μία τέτοια θέση (τελικά μάλλον κάτι έχω με τις παρενθέσεις…) άσχετα από μονόπετρα και άλλα δαχτυλίδια που συζητούνται και από την άλλη παρακολουθώντας ξόφαλτσα την πολιτική (ο θεός (αν υπάρχει) να την κάνει) σκηνή του ταλαίπωρου τούτου τόπου έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όποιος μπλέκεται μ’αυτήν- κι ας έχει ξεκινήσει με όραμα και καθαρό μυαλό και κούτελο- στο τέλος τον ψάχνουμε στον βούρκο.. Αλλά όπως έλεγε κι ο Κωνσταντίνου, υπάρχουν και διαμάντια στο βούρκο.. Ο Αλέξης πόσα καράτια να ‘ναι;;;

ριμάιντερ: Αυτό με τις παρενθέσεις να το ψάξω