δεν έχω χρόνο ελεύθερο.. (deja-vu??) με εκνευρίζει αυτό.
Απ’την άλλη, δεν μου αφήνει περιθώρια να σκεφτώ όλα αυτά που σε άλλη περίπτωση θα με εκνεύριζαν περισσότερο.
έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, στο pilates, στο φροντιστήριο, στο θέατρο..
Αχ, το θέατρο. Λοιπόν που λες, όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αλλά ντρεπόμουν να το ομολογήσω κι όταν με ρωτούσαν το all time classic “εσύ τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?” απαντούσα ρεαλιστικότατα ” αστροναύτης”.
Τελικά δεν έγινα ούτε το ένα ούτε το άλλο (αν και ποτέ δεν χάνω τις ελπίδες μου για μια βολτίτσα στα άστρα)
‘Ωσπου, τον Μάιο, έχοντας πλέον εγκατασταθεί (τουλάχιστον ημι-μόνιμα) στην πόλη αυτή, μια πολύ καλή φίλη αναφέρει μια συνάντηση θεατρικής ομάδας που ξεκινούσε πρόβες εκείνη την περίοδο για μια παράσταση.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, Κυριακή απόγευμα βρίσκομαι στην πρώτη πρόβα και από εκείνη τη μέρα κόλλησα…
Χτες είχαμε πρεμιέρα. Για 19 ακόμα παραστάσεις θα κάνω ένα κομματάκι του ονείρου μου πραγματικότητα..
