σκόρπιες σκέψεις…

- Έμαθα ότι το διπλό άξελ παίρνει 3.5 πόντους και το τριπλό άξελ 8.3. Αλλά δεν το έμαθα μόνο εγώ..το έμαθε κι ο Κωστάλας… και έπρεπε να το επαναλαμβάνει σε κάθε άλμα (διπλό ή τριπλό δεν έχει σημασία) που επιχειρούσε ο κάθε αθλητής..μαζοχίζομαι κάθε χρόνο, παρακολουθώντας τα πρωταθλήματα καλλιτεχνικού πατινάζ..αλλά τρέμω και στη σκέψη να αποχωρίσει ο φίλτατος εκφωνητής.. ποιος θα γκρινιάζει και θα επιθυμεί διακαώς να φτιαχτεί επιτέλους ένα σωστό παγοδρόμιο και στην Ελλάδα,ε;;; ποιανού τα σάλια θα τρέχουν όταν βλέπουν τους σφριγηλούς γλουτούς να στροβιλίζονται στην παγοπίστα;;; ποιος θα εφευρίσκει καινούριους τεχνικούς όρους του αθλήματος;;; “η κόψη κατά την προσγείωση δεν ήταν τελείως εξωτερική, είχε κάτι από φλιπ, κάτι από λουτς, ένα “φλουτς” θα λέγαμε…”

- Σκίσαμε στο τεστ δεξιοτήτων! Ένα διδακτορικό παρά ένα advanced τα μόρια που έπιασα. Το καλό ερώτημα είναι τι να τα κάνω τώρα;;;

-Τώρα που ήρθα στα Γιάννενα, ξαναθυμάμαι γιατί θέλω να κάνω διδακτορικό..my brain is on fire!!!

μα δεν φταίω εγώ, κύριε πόλιτσμαν!!!

Εκεί που οδηγείς όμορφα κι ωραία, με δεμένη ζώνη και μέσα στα όρια ταχύτητας, έρχεται ένα περιπολικό και παραβιάζει την προτεραιότητα. Σημείωση: χωρίς σειρήνα, χωρίς αλάρμ, απλώς δεν φρενάρει καθόλου σε διασταύρωση.

Τι κάνεις; κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο, τρέμοντας για το τι ζημιά θα αντικρύσεις στο μόλις 2 μηνών αυτοκίνητο σου ενώ παράλληλα βράζεις από θυμό γιατί ο άλλος ήταν μακάκας αλλά πως να του βάλεις τις φωνές αφού είναι πολιτσμαν;;

και μέσα σε πελάγη ευτυχίας και αγαλλίασης (τρομπέτες ηχούν και πεταλουδίτσες πετούν ολόγυρα) αντικρύζεις το παρμπρίζ σου άθικτο, ένα μικρό – μικροσκοπικό σημαδάκι και ελάχιστα στραβή η πινακίδα (klein).

κοιτάς το περιπολικό και απορείς πως έχει γίνει έτσι, με μια λακούβα ναααα, τσαλακωμένο κανονικά εμπρός αριστερά κι εσύ άθικτο υπενθυμίζω!

Η υπόλοιπη διαδικασία (διπλώματα, άδειες, ασφάλειες, αλκοτέστ (that was a first!) ) περνάει σαν εξωσωματική εμπειρία, δεν σε νοιαζει τίποτα αφού δεν έπαθες τίποτα και δε φταις.

όλα καλά μέχρι σήμερα, που με παίρνουν τηλέφωνο από την ασφαλίστρια. Η τροχαία ρωτάει  “αν, εφόσον δεν έχω υλικές ζημιές – που τελικά έχω εσωτερικά σπασμένο το φανάρι (klein again) και μάλιστα το είδε ο δικός τους εμπειρογνώμονας – αν, λέει, δέχομαι να δηλώσω υπαιτιότητα για να πληρώσει η ασφάλεια μου τις ζημιές του περιπολικού, που δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ (!!!)”

Το τελευταίο ήταν ένα ανέκδοτο, προσφορά της ελληνικής τροχαίας για τους αναγνώστες του bubbles, bubbles…

kiss my ass, mr policeman!

υπερβολεεεές...

berlin berlin…

Το Βερολίνο είναι Η πόλη.-

3 μέρες ήταν αρκετές για να την αγαπήσω. Love at first sight! και πως να μην την ερωτευτείς;;; τι μπορεί να μην σου αρέσει στα τεράστια πάρκα, στα επιβλητικά κτήρια, στις βόλτες που σε οδηγούν στα καλλιτεχνικά στενά και τα κουλτουριάρικα cafes??? Μια πόλη που ζει, εξελίσσεται και αλλάζει μέρα με τη μέρα…

Για κάποιες photos περάστε εδώ.

Αυτό που με ενόχλησε και μ’ενοχλεί γενικότερα στα ταξίδια είναι η νοοτροπία των συνταξιδιωτών. Δυστυχώς η εκδρομή ήταν “οργανωμένη”.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι, όταν δεν έχουν πρόθεση να δουν και ν’ακούσουν 5 πράγματα στο μέρος που επισκέπτονται. Βρίσκω εξίσου οικτρό να λες ότι έχεις δει το Βερολίνο, όταν το μόνο που έχεις κάνει είναι μια βόλτα με το λεωφορείο γύρω γύρω.. Ναι, ok το έχεις δει αλλά για μένα το να “δω” μια πόλη σημαίνει να την περπατήσω, να ακουμπήσω τα κτήρια, να κάτσω σ’ ένα παγκάκι στο πάρκο, να μπω στα μουσεία, να βγω το βράδυ, να γνωρίσω κάποιους ανθρώπους.

Εσύ τι λες;