Εκεί που οδηγείς όμορφα κι ωραία, με δεμένη ζώνη και μέσα στα όρια ταχύτητας, έρχεται ένα περιπολικό και παραβιάζει την προτεραιότητα. Σημείωση: χωρίς σειρήνα, χωρίς αλάρμ, απλώς δεν φρενάρει καθόλου σε διασταύρωση.
Τι κάνεις; κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο, τρέμοντας για το τι ζημιά θα αντικρύσεις στο μόλις 2 μηνών αυτοκίνητο σου ενώ παράλληλα βράζεις από θυμό γιατί ο άλλος ήταν μακάκας αλλά πως να του βάλεις τις φωνές αφού είναι πολιτσμαν;;
και μέσα σε πελάγη ευτυχίας και αγαλλίασης (τρομπέτες ηχούν και πεταλουδίτσες πετούν ολόγυρα) αντικρύζεις το παρμπρίζ σου άθικτο, ένα μικρό – μικροσκοπικό σημαδάκι και ελάχιστα στραβή η πινακίδα (klein).
κοιτάς το περιπολικό και απορείς πως έχει γίνει έτσι, με μια λακούβα ναααα, τσαλακωμένο κανονικά εμπρός αριστερά κι εσύ άθικτο υπενθυμίζω!
Η υπόλοιπη διαδικασία (διπλώματα, άδειες, ασφάλειες, αλκοτέστ (that was a first!) ) περνάει σαν εξωσωματική εμπειρία, δεν σε νοιαζει τίποτα αφού δεν έπαθες τίποτα και δε φταις.
όλα καλά μέχρι σήμερα, που με παίρνουν τηλέφωνο από την ασφαλίστρια. Η τροχαία ρωτάει “αν, εφόσον δεν έχω υλικές ζημιές – που τελικά έχω εσωτερικά σπασμένο το φανάρι (klein again) και μάλιστα το είδε ο δικός τους εμπειρογνώμονας – αν, λέει, δέχομαι να δηλώσω υπαιτιότητα για να πληρώσει η ασφάλεια μου τις ζημιές του περιπολικού, που δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ (!!!)”
Το τελευταίο ήταν ένα ανέκδοτο, προσφορά της ελληνικής τροχαίας για τους αναγνώστες του bubbles, bubbles…
kiss my ass, mr policeman!
υπερβολεεεές...
