…σας είδα τις προάλλες, την πρώτη νύχτα των εκδηλώσεων του Dramaica, να περιδιαβαίνετε χαμογελαστός και με τα χέρια πισθάγκωνα κρατημένα (φαντάζομαι ότι ήταν πολύ δύσκολο να τα τρίβετε σε αυτή τη στάση ή πιθανώς έτσι να νομίσατε ότι δε θα το πρόσεχαν πολλοί) τα δρομάκια του δημοτικού κήπου όπου μεταφέρθηκε φέτος το – σημαντικό κατά την ταπεινή μου άποψη- φεστιβάλ.
Πιθανώς να μην προλάβατε να ακούσετε τις ευχαριστίες που σας απηύθηνε το πρώτο γκρουπ για τα καγκελάκια και τα καρφιά στα δέντρα του δημοτικού κήπου αλλά φαντάζομαι ότι τα τσιρογλυφτρόνια που σας περιτριγυρίζουν θα τα μετέφεραν με ακρίβεια.
Πιθανώς να μην βγάλατε τα δερμάτινα μοκασινάκια σας για να πατήσετε το παχυλό γρασίδι που φυτρώνει πάνω στις πλάκες και στο τσιμέντο του δημοτικού κήπου. Κρίμα γιατί προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστη εμπειρία.
Πιθανώς να μην αντιληφθήκατε ότι ο ήχος τέτοιες νύχτες καλοκαιριού ταξιδεύει πιο μακριά κι έτσι ο θόρυβος έφτανε μέχρι το Μαριάννα, ενοχλώντας πιθανώς πολύ περισσότερους χλιδάνεργους κατοίκους που την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσουν για να πάνε να πιούνε καφέ στην δουλειά τους.
Πιθανώς να μην καταλάβατε ότι το Dramaica είναι μια εκδήλωση που εγώ την χαίρομαι γιατί νοιώθω ότι γίνεται για μένα, που εξακολουθώ να μένω σ’αυτή την πόλη παρόλα τα στραβά της, και ότι δεν ζητάω μια “υπερπαραγωγή” με διπλές οθόνες, τρελούς φωτισμούς και παράνομα πονειρουπολοσπιτάκια κοτσαρισμένα παραδίπλα χωρίς νόημα ύπαρξης.
Πιθανώς να μην κατανοείτε ότι αυτό που θέλει η πλειοψηφία (χμμμ, μου μυρίζονται δημοκρατικές διαδικασίες και μάλλον σας χαλάω το κέφι) είναι να επιστρέψει το φεστιβάλ στην Αγ. Βαρβάρα και να το αφήσετε εκτός των μελλοντικών σας σχεδίων για τουριστική προσέλκυση. Είδαμε τι γίνεται και με τα Χριστούγεννα…
Θυμάστε αγαπημένοι αναγνώστες όταν σας έλεγα ότι έδωσα ΑΣΕΠ και τελείωσε, θα σας ξαναπω γι’αυτό όταν βγουν τ’αποτελέσματα και θα δω αν έχω περάσει;;
Η συνολική προετοιμασία μου δεν ξεπέρασε τον μήνα (ειλικρινά “ντροπή μου” έλεγα όταν πήγαινα να δώσω…), με μια χαλαρή ανάγνωση (και μάλιστα στο γραφείο) ενός και μόνο βιβλίου θεωρίας Βιολογίας και ενός μικρού συνοπτικού εγχειριδίου για την γεωλογία (χημεία και φυσική ούτε που ακούμπησα..). Για τα λεγόμενα παιδαγωγικά διάβασα δύο απογεύματα, κάτι σημειώσεις για τα θεωρητικά και κάτι πρότυπα σχέδια μαθημάτων για την ειδική διδακτική.
C’ est tout! Ούτε ξενύχτια πάνω από τα βιβλία, ούτε φυσικά να δίνω τα ωραία λεφτουδάκια μου σε μπόνιαδες και καρφιά για να μου μάθουν τι;;;
και πέρασα
από τα 800 άτομα περάσαν 291. Χαμηλό ποσοστό κατά την άποψη μου. Από αυτούς τους 291, οι 53 πρώτοι διορίζονται. κι εγώ είμαι στο 40+…
αυτά λοιπόν από την αγαπημένη σας (οσονούπω) καθηγήτρια
- Σε περίπου 10 ωρίτσες θα βρίσκομαι στο αεροπλάνο για Μυτιλήνη.. χο χο χο! αν δείτε τρεις τρελές να γυρνάνε το νησί με ένα Atos, ελάτε να με χαιρετήσετε.
- Το Anorak Festival της Καβάλας ήταν υπέροχη εμπειρία! αν δεν υπήρχε και το κατέβασμα της ασφάλειας από την αστυνομία (από τους πιο άδοξους τρόπους να τελειώσει μια συναυλία) όλα θα ήταν όνειρο. Εγώ φταίω… φώναζα συνέχεια στο Κ. Βήτα “Το κύυυυμα, το κύυυυμα!!!!” και στη μέση του κομματιού, τσαφ! Αντε και του χρόνου…
- Και φυσικά δεν πρόκειται να αναφερθώ στις εκλογές. Είναι σκόρπια (σκόρπια ντι σκό) και σάπια η πολιτική ζωή του τόπου από μόνη της.
-Είχα γενέθλια την Παρασκευή, εορτάστηκαν με όλες τις τιμές και το ανάλογο – παρολίγον – μεθύσι. Παρολίγον λέγω καθότι είμεθα κυρρίες και μια κυρία δεν επιτρέπεται π-ο-τ-έ (άντε καλά μόνο με τις πολύ κολλητές) να γίνεται τύφλα.
- Τα κολλητάρια που ξέρουν πολύ καλά τι ψώνιο είμαι, μου πήραν δώρο ένα Karaoke stereo. εγώ μοίρασα ωτοασπίδες στην πολυκατοικία.
Σήμερα γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα Βιοποικιλότητας.
Όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου την αφανίζουμε.
Μετατρέπουμε δασικές εκτάσεις σε μονοκαλλιέργειες.
Καίμε και καταπατούμε χτίζοντας με αμέτρητους τόνους τσιμέντου τις τελευταίες εκτάσεις πράσινου.
Διακινούμε παράνομα κινδυνεύοντα και υπό εξαφάνιση είδη που “προστατεύονται” (στα χαρτιά) από διεθνείς συμβάσεις.
Επιτρέπουμε την λαθροθηρία και την παράνομη αλιεία.
Ρυπαίνουμε ποτάμια, λίμνες και θάλασσες.
Εξακολουθούμε να εξαρτώμαστε από την καύση ορυκτών (υγρών και στερεών) επιβαρύνοντας με τρομακτικούς ρυθμούς την ατμόσφαιρα.
Ξοδεύουμε αλόγιστα τα λίγα αποθέματα νερού που μας έχουν μείνει.
τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλουδάκια ανθίζουν και μετά από δύο χρόνια ήρθε η ώρα για αλλαγή! (όχι του Μπαράκ)
πως σου φαίνεται; έβαλα και νέα links στα δεξιά σου, να δεις καμιά φωτό ν’ανοίξει το μάτι σου…
Κατέβασε μια super (μικρή στο μάτι, μεγάλη στο αυτί) συλλογή από άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά κομμάτια βρετανικής indie, shoegaze (και γαμ* τα tags) και britpop, το Brit Βox. (κάνε κλικ για να πας στο torrent και καλή ακρόαση!!!)
Πήγαινε να δεις τους Ska-P live στη Θεσσαλονίκη! More details…
Εκεί που οδηγείς όμορφα κι ωραία, με δεμένη ζώνη και μέσα στα όρια ταχύτητας, έρχεται ένα περιπολικό και παραβιάζει την προτεραιότητα. Σημείωση: χωρίς σειρήνα, χωρίς αλάρμ, απλώς δεν φρενάρει καθόλου σε διασταύρωση.
Τι κάνεις; κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο, τρέμοντας για το τι ζημιά θα αντικρύσεις στο μόλις 2 μηνών αυτοκίνητο σου ενώ παράλληλα βράζεις από θυμό γιατί ο άλλος ήταν μακάκας αλλά πως να του βάλεις τις φωνές αφού είναι πολιτσμαν;;
και μέσα σε πελάγη ευτυχίας και αγαλλίασης (τρομπέτες ηχούν και πεταλουδίτσες πετούν ολόγυρα) αντικρύζεις το παρμπρίζ σου άθικτο, ένα μικρό – μικροσκοπικό σημαδάκι και ελάχιστα στραβή η πινακίδα (klein).
κοιτάς το περιπολικό και απορείς πως έχει γίνει έτσι, με μια λακούβα ναααα, τσαλακωμένο κανονικά εμπρός αριστερά κι εσύ άθικτο υπενθυμίζω!
Η υπόλοιπη διαδικασία (διπλώματα, άδειες, ασφάλειες, αλκοτέστ (that was a first!) ) περνάει σαν εξωσωματική εμπειρία, δεν σε νοιαζει τίποτα αφού δεν έπαθες τίποτα και δε φταις.
όλα καλά μέχρι σήμερα, που με παίρνουν τηλέφωνο από την ασφαλίστρια. Η τροχαία ρωτάει “αν, εφόσον δεν έχω υλικές ζημιές – που τελικά έχω εσωτερικά σπασμένο το φανάρι (klein again) και μάλιστα το είδε ο δικός τους εμπειρογνώμονας – αν, λέει, δέχομαι να δηλώσω υπαιτιότητα για να πληρώσει η ασφάλεια μου τις ζημιές του περιπολικού, που δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ (!!!)”
Το τελευταίο ήταν ένα ανέκδοτο, προσφορά της ελληνικής τροχαίας για τους αναγνώστες του bubbles, bubbles…
δεν έχω χρόνο ελεύθερο.. (deja-vu??) με εκνευρίζει αυτό.
Απ’την άλλη, δεν μου αφήνει περιθώρια να σκεφτώ όλα αυτά που σε άλλη περίπτωση θα με εκνεύριζαν περισσότερο.
έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, στο pilates, στο φροντιστήριο, στο θέατρο..
Αχ, το θέατρο. Λοιπόν που λες, όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αλλά ντρεπόμουν να το ομολογήσω κι όταν με ρωτούσαν το all time classic “εσύ τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?” απαντούσα ρεαλιστικότατα ” αστροναύτης”.
Τελικά δεν έγινα ούτε το ένα ούτε το άλλο (αν και ποτέ δεν χάνω τις ελπίδες μου για μια βολτίτσα στα άστρα)
‘Ωσπου, τον Μάιο, έχοντας πλέον εγκατασταθεί (τουλάχιστον ημι-μόνιμα) στην πόλη αυτή, μια πολύ καλή φίλη αναφέρει μια συνάντηση θεατρικής ομάδας που ξεκινούσε πρόβες εκείνη την περίοδο για μια παράσταση.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, Κυριακή απόγευμα βρίσκομαι στην πρώτη πρόβα και από εκείνη τη μέρα κόλλησα…
Χτες είχαμε πρεμιέρα. Για 19 ακόμα παραστάσεις θα κάνω ένα κομματάκι του ονείρου μου πραγματικότητα..
